Centrum Kultury Fundacji Stavrosa Niarchosa

Ateny – miasto, które nienawidzi pieszych. Kolejny raz przekonałam się o tym wysiadając na przystanku Delta Falirou próbując dostać się do Centrum Fundacji Stavrosa Niarchosa. Budynek owszem był widoczny z przystanka, niestety po przejściu na drugą stronę drogi okazało się, że kompletnie nie ma tu drogi dla pieszych, która mogłaby do budynku prowadzić. Po szybkim zerknięciu na mapę – 25 min drogi pieszej na około, by dostać się do miejsca, które jest naprzeciwko! Nie wiele myśląc (i ryzykując życie!) trzeba było pobiec na następny nadjeżdżający tramwaj i podjechać na kolejny przystanek – Tzitzifies. Tym razem bez przejścia dla pieszych, ale za to po drugiej stronie znalazł się chodnik mniej lub bardziej prowadzący do Stavrosa. Podążając za innymi ludźmi, a na rondzie trochę udając samochód, kolejna niespodzianka, znaleźliśmy się w garażu. Chyba to normalne, ponieważ z drzwi wychodzi wycieczka szkolna. Prosto z garażu trafiamy na dziedziniec przed wejściem do budynku, po prawej niekończąca się droga wzdłuż garażu i Stavrosa, po lewej to samo. No nic, przynajmniej widać wejście główne.

               Po tej porównywalnej z walką o życie drodze wnętrze budynku robi piorunujące wrażenie. Kompletnie jakbym znalazła się w innym świecie. Jest to tak czysto, jasno, płytki błyszczą, a drewno pachnie, wszystko jest przeszklone i otwarte. Po wyjściu z foyer, jestem oszołomiona. Otacza mnie nowoczesna architektura w czystej postaci, szklane ściany kurtynowe, piękno prostych brył, przeszklone windy, ogromne betonowe schody. Pierwszą myślą było to żeby koniecznie sprawdzić gdzie prowadzą, ale moją uwagę przykuło co innego.

Po wejściu do budynku obok schodów znalazłam się w raju. Biblioteka, najpiękniejsza jaką widziałam, książki uporządkowane na półkach od podłogi aż do sufitu, co najmniej 5 kondygnacji literatury. Gra światła, kolorowych okładek, drewnianych podestów, żółtych elementów dekoracyjnych oraz dopełnienie w postaci odbicia w podłodze potęguje wrażenie nierealności tego miejsca. Z biblioteki wchodzi się do przestrzeni pracy, coworkingu, również kilku-kondygnacyjnej. Ludzie przy komputerach w takiej jasnej przestrzeni sprawiają, że przypominają mi się popołudnia spędzane na poddaszu ul.Rajskiej. Czy to Ateny przyszłości, czy już takie są a ja do tej pory tego nie zauważałam?

Drugie skrzydło budynku zajmują sala koncertowa oraz konferencyjna. Budynek w całości oddany jest ludziom, dlatego też dziwi mnie tak utrudniony do niego dostęp od drogi głównej. Swoją formą przypomina trójkątną skarpę, obniżoną od strony osiedli i podniesioną w kierunku morza. Wiąże się to z pomysłem otwarcia widoku na morze, ponieważ okolica Pireusu była z nim od zawsze związana. Ukłonem w jego stronę jest również zbiornik wodny, który znajduje się naprzeciw agory – czyli dziedzińca. Całość budynku wykończona betonem robi dość monumentalne wrażenie z zewnątrz, jednak dzięki szerokim przeszkleniom w odpowiednich miejscach i lekkiemu przekryciu nie robi wrażenia bunkra. Ciekawy jest również sposób posadowienia budynku. Z uwagi na to, że Ateny są miastem narażonym na wstrząsy sejsmiczne konstrukcja została odizolowana od gruntu napierającego i posadowiona na specjalnych rolkach, dzięki którym budynek w razie trzęsienia pozostanie niezależny.

               Nadeszła pora na rekonesans co znajduje się na szczycie schodów o których wspomniałam. Pierwszym widokiem jest budynek znany ze zdjęć, ogromne słupy na których rozpostarty został cienki jak liść dach, a wszystko to otoczone zielenią, zielenią i zielenią. Na dachu Stavrosa znajduje się ogromny ogród, na którym rosną rośliny charakterystyczne dla terenów Attyki. W Atenach, w których na palcach można zliczyć powierzchnie zielone taki widok to jest na wagę złota. Ogród z centralnie wytyczonymi osiami chodników, kilkoma zagajnikami, labiryntem, a nawet boiskami stanowi miejsce, w którym można by spędzić cały dzień. Zwiedzając park mijamy pary szepczące w zagajnikach, a wraz z nimi szum suchych traw, dzieci bawiące się w ganianego, a nad nimi motyle robiące dokładnie to samo, starszych którzy dostojnie przysiedli i odpoczywają w alejkach, jak zakwitłe kwiaty tego ogrodu.

Dopełnienie wszystkiego stanowi taras pod dachem, widok z niego roztacza się na całe wybrzeże, port jachtowy oraz cypel. Bryza morska głaszcze tu twarz, a widok zapiera dech. Zdecydowanie jest to jedno z piękniejszych miejsc w mieście. Dziękujemy panie Piano.

2 Replies to “Centrum Kultury Fundacji Stavrosa Niarchosa”

    1. W każdym mieście powinna być przynajmniej taka jedna!
      Cieszę się, że się spodobał, pozdrawiam serdecznie i zapraszam do zaglądania częściej;)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *