Akropol

Czekasz w kolejce choć właściwie już dziesiątki razy przechodząc każdą uliczką widziałeś cel podróży. Co innego tam może być? Po przejściu przez bramki po lewej widać kamienie, które podobno kiedyś były rzeźbą tego i tamtego boga. Patrzysz w górę – już czujesz zmęczenie (ile tu schodów!), głęboki oddech i zaczynasz iść ścieżką z betonowych płyt. Pierwszą atrakcją jest Odeon Dionizosa z IV w p.n.e., mało imponujący? Wyobraź sobie tylko że to fragment, pierwszy sektor rzędów, a wielki teatr wyrzeżbiony był w zboczu Akropolu. Swoje sztuki wystawiali tu m.in. Ajschylos, Sofokles, Eurypides, sam teatr był wzorem dla późniejszych budowli tegi typu. Lepiej prawda? Starożytni przychodzili do teatru, by przeżyć Katharsis – oczyszczenie przez sztukę. Ciekawe co pomyśleliby o nas teraz.

Zachęcony tym, że już coś z listy do zobaczenia zostało „odhaczone”? Idziemy dalej. Witamy z żółwiem i kotem – wcielenia greckich bogów? Dochodzimy do Odeonu Heroda Attyka z 161 r. n.e. Zbudowany by uczcić jego ukochaną, to dopiero miłość. Częściowo zrekonstruowany, również osadzony w zboczu, wykute w marmurze potężne ławy do siedzenia oraz scena odgrodzona konstrukcją z łukami przypominającymi akwedukty, wszystko to robi piorunujące wrażenie. Świadomość tego że nadal odbywają się tu koncerty, że występował tu kiedyś sam Luciano Pavarotti, daje namiastkę wiedzy o kunszcie akustyki jaki Starożytni potrafili osiągnąć. Kiedyś korygowana była jeszcze przez drewniane zadaszenie, które niestety nie zachowało się, a również musiało robić imponujące wrażenie. Naprzeciw sceny jest klasyczne miejsce na zdjęcie z widokiem na Teatr i Wzgórze Muz.

Gajem oliwnym, w towarzystwie charakterystycznego zapachu wychodzimy wyżej. Po paru stopniach i zakrętach nagle słychać gwar. Tłok, mieszanina barw, języków, dźwięków migawki – każdy chce mieć zdjęcie przy Propylejach, czyli monumentalnej bramie wejściowej wzniesionej w latach 437-432 p.n.e. (arch. Mnesikles) na Wzgórze. Jasne, marmurowe, masywne kolumny wejścia wprowadzają nas w inny świat, nad nami niebo, a pod stopami tysiące lat historii i centyliard śladów stóp. Wkraczamy na Iera Odos, czyli świętą drogę. Chwilę później – już go widać – Partenon – świątynia Ateny Dziewicy, już wiesz kto tu był najważniejszy. Zbudowana w ciągu 15 lat (447-432 p.n.e.), pod okiem pięciu architektów, szczytowe osiągnięcie architektury greckiej. 17 kolumn na dłuższym boku, 8 na krótszym, marmurowe, spojone metalowymi klinami, ukształtowane i ulokowane tak by przeciwdziałać zniekształceniom perspektywy. Iluzja idealnego pionu i poziomu. Kiedy myślimy o antyku, w głowie pojawia się obraz czystej marmurowej budowli, ciężko uwierzyć że oryginalnie te były bogato polichromowne. Zniszczony, uzupełniony, nieskończenie odbudowywany – piękny. W starożytnej architekturze jest coś, że każdy musi ją docenić, ta kupka kamieni stoi tu już przecież tyle lat, tyle ludzi zainspirowała, tylu wydarzeń była świadkiem.

Z prawej strony mrugają do nas okiem kariatydy z Erechtejonu (420-406 p.n.e.) i próbują zachęcić do wstąpienia do nich na moment, tyle mają na głowie, a nadal wyglądają zachwycająco – prawdziwe kobiety. Uważaj pod nogi i nie zapomnij o wygodnych butach – kamienie są śliskie i nierówne. Zastanawiasz się dlaczego? Przecież to święte miejsce, gdzie równiutki plac, na którym można przysiąść i podziwiać świątynie? Przysiąść owszem można, ale na kamieniach które kiedyś stanowiły ściany i stropy domów, w czasach kiedy o Partenonie się nikomu nie śniło, na górze mieściły się mieszkania Ateńczyków – najwyższe miasto – to znaczy nazwa Akropolis.

Na wschodzie wzgórza powiewa na wieży dumnie flaga Grecji – dawniejszy symbol oporu przed nazistami. Z wieży wszystko dookoła nabiera sensu. Ateny to miasto na które trzeba patrzeć z góry. Na wschodzie światynia Zeusa, dumnie wyrasta z idealnie skoszonego trawnika, za nią marmurowy  Stadion Panatejski. Na południu Wzgórze Muz i Muzeum Akropolu, na wschodzie Agora Ateńska. Nie ważne ile już widziałeś w Atenach i ile zobaczysz, najważniejsze jest tu i teraz, widzisz wszystko, elementy układanki tego miasta na moment stają się całością.

Wyjście jest powolne, właściwie zobaczyłeś już w końcu ten Akropol, ale trochę żal go opuszczać, przedłużasz czas przesiadując na murku. Teraz już nie ma się gdzie spieszyć, grecki spokój Cię napełnił i będzie towarzyszył przez resztę pobytu. Rzut okiem na małą świątynie Nike, ostatnie zdjęcia pod Partenonem i wpadasz spowrotem w potok ludzi, spływasz z nimi na dół, jednak nie są to już obcy, rozumiecie się, macie wspólne doświadczenia, nawet jeśli przyszliście tu dziś po coś innego, otrzymaliście dokładnie to samo.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *